br&dh in de media: Geen toeristen maar daklozen, verslaafden en alcoholisten op Camping Wildzicht | Nieuwe Revu 2 februari 2017

br&dh advocaten staat de bewoners bij in een procedure tegen de gemeente (college b&w) die een handhavingstraject heeft ingezet. Gesteld is dat het besluit van de gemeente onder andere indruist tegen  humanitaire rechten (op grond van internationale verdragen). Het college is reeds deels op de argumenten van br&dh ingegaan door de bewoners uiteindelijk een jaar langer te laten wonen als overgangstermijn.

EEN TOERISTEN MAAR DAKLOZEN, VERSLAAFDEN EN ALCOHOLISTEN OP CAMPING WILDZICHT

Kamperen bij boer Bert

Verscholen aan de voet van de Utrechtse Heuvelrug ligt camping Wildzicht, een onofficiële open instelling voor iedereen die aan lager wal is geraakt. Schuldenaren, daklozen en (ex-)verslaafden togen naar deze plek, in de hoop hun leven weer op de rit te krijgen. Maar sluiting dreigt na jarenlang gedoogbeleid van de gemeente. ‘Als ik hier weg moet, dan gaan er koppen rollen. Er is voor mij hierna nog maar één plek en dat is de gevangenis!’

Boer Bert bestiert camping Wildzicht. ‘Alles ligt hier met een doel.’

FOTOGRAFIE ILVY NJIOKIKTJIEN

Camping Wildzicht ligt in het buitengebied van Leersum, aan de zuidrand om precies te zijn. Een rustiek dorpje dat wordt omgeven door bosrijke gebieden, afgewisseld met langgerekte landerijen en prachtige vergezichten. Het plaatsje ademt ruimte en sereniteit.

Aan een weg met uitgestrekte weilanden en keurige boerderijen met net aangeharkte gazonnetjes, is de blauw-witte bewegwijzering met een tentje, een caravan en de tekst ‘Wildzicht’ haast niet te missen. De pijl op het bord wijst naar een met coniferen gef lankeerde grint-oprit, die uitkomt op een geïmproviseerde wegversperring. De stalen buis die op twee melkbussen rust, scheidt het kiezelpad van een modderig, uitgegraven weggetje en vormt min of meer de entree van het kampeerterrein. ‘Slagboom sluiten i.v.m. loslopende paarden!’ verwittigt het roodomrande waarschuwingsbord dat erbij staat. Er is geen paard te zien. Wel een grote oranje graafmachine, wat scharrelende kippen en een man die druk aan het scheppen is. Zijn tong bedekt een groot deel van zijn kin. Wanneer hij vriendelijk gedag zwaait, blijft de f lexibele lap mondvlees nog steeds ver uit z’n mond hangen.

Een opgewekte vent met warrig blond haar en zwarte werkhanden stelt zich voor als Bert van Doorn. Hij is de eigenaar van de camping waar al twee decennia lang berooide mannen, vrouwen en gezinnen uit alle windstreken van Nederland naartoe trekken.

Het boerenerf van zo’n twee voetbalvelden groot oogt in eerste instantie nogal vervallen: niet alleen zijn de verouderde (sta)caravans hoognodig aan vervanging toe, ook het terrein doet bij vlagen eerder denken aan een schroothoop dan een kampeerplek. Zo ver het zicht reikt, liggen er stapels stenen, bergen oud ijzer, partijen pallets, pijpleidingen, gestripte brommers, halve auto’s, witgoed en zelfs een boot. ‘Alles ligt er met een doel,’ verklaart de goedgemutste spraakwaterval Bert de rotzooi op zijn grondgebied, en noemt een waslijst aan projecten die hij op de planning heeft staan.

Bier, asbakken en koeienschedels

Terwijl de graafwerkzaamheden worden voortgezet, begeleidt Bert ons naar een grote zwarte schuur die naast het omgeploegde blubberpad staat. Bij binnenkomst is links een badruimte gebouwd met twee douches, twee toiletten, twee wasbakken en een wasmachine. Het is er fris. Op de witte tegelvloer ligt een modderspoor.

Toine torst een roerig verleden met zich mee, evenals Manon. ‘De paarden zijn mijn leven.’

Lees verder op: link blendle

2017-08-03T11:36:54+00:002 februari 2017|